คำถามนี้มักเป็นคำถามสำหรับผู้เริ่มต้นทุกเพศทุกวัย และรวมถึงผมเองเมื่อสองปีก่อนนี้ด้วย
อันที่จริง ก็ต้องเชื่อผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์เลี้ยงมาก่อน
"ที่ให้ความเชื่อว่า จะเลี้ยงให้เชื่อง ... ก็ต้องตัวเดียว"ก็เลย จัดมาเพียงตัวเดียว เลี้ยง ๆ ไป ก็แน่นอน เรารักเค้า ต่างก็มีกันและกัน เรามีเค้า และเค้าก็มีเรา.....
เวลาผ่านไป..... การศึกษาพวกมันต่อไปอีก พบว่า นกตระกูลปากขอนี้ เป็นสัตว์สังคม หากินเป็นฝูง ฉะนั้นเราจำเป็นต้องมีฝูงให้กับมัน ...
คำว่าฝูงนี้ ไม่จำเป็นต้องมีหลาย ๆ ตัวก็ได้ จะสองตัวสามตัวสี่ตัวก็แล้วแต่เจ้าภาพจะจัดหามาให้เค้า ... แล้วจะพบว่า มันจะมีชีวิตชีวามากขึ้นโดยเฉพาะหากเจ้าทีบ้านเป็นตัวผู้ แล้ว ตัวที่จัดให้เป็นตัวเมีย...เหอะๆ
แต่ยังไงก็ดี เพศคงไม่มีผลอะไรนอกจากผลทางใจที่เจ้าของมักจะหวังได้ใข่หลังจากเกิดฟลุ๊กเข้าคู่กัน ทำนองนั้น ฮาาา
แต่อยากจะแทรกตรงย่อหน้าที่ 3
เมื่อเวลาผ่านไป คุณมีเพื่อนมากมาย ได้เที่ยวนอกบ้าน ได้สนุกกับเพื่อน...
แต่..... เค้าต้องรอคุณเพียงคนเดียวเพื่อมาเล่นด้วยกันกับมัน------------------------------------------------------------
คำถามก็คือ ...อ่าว แล้ว ไงหละ แบบใหนเชื่องกว่า
เลี้ยงตัวเดียว..... รับรองว่าคุณจะไม่ได้เป็นอันทำงานทำการ เข้าห้องน้ำ หรือแม้แต่จะเข้านอน แค่เพียงตื่นนอน ก็จะมานัวเนียเล่นกันตั้งแต่ตื่นจนเล่นกันบนขอบประตูก่อนจะจากลาตอนไปทำงานกันเลยทีเดียว..... ฉะนั้น หากท่านมีเวลาให้เค้าอยู่ด้วยกันกับท่านทุกวัน หรืออย่างน้อย ๆ ก็มีใครอยู่บ้านอีกคน (แต่หากเป็นอย่างนั้นเค้าจะไปเชื่องกับคนที่อยู่บ้านแล้วกัดเราแทนนะซิ อิ ๆ มีน้องในนี้ยืนยันได้แหะ ๆ ปิดเทอม มาเล่น พอเปิดเทอมก็ไปเรียน ..... กลับมาอีกเทอมนึง.... เค้าจำไม่ได้ซะแร๊ววว !!
เลี้ยงสองตัวขึ้นไปหละ.... ปัจจุบัน เบียร์มีด้วยกัน 4 ตัวแร๊ววว ค่อย ๆ เพิ่มมาทีละตัว ละตัว มันก็เชื่องงงงงง จน เกือบจะไม่เป็นอันกินอันนอน ... ดีที่ เวลาว่าง ๆเค้าจะกัดขนหลอดให้กัน ทำให้ขนดูสวยงาม และเล่นกันเองบ้าง ทำให้มันไม่เหงา ยามที่เราไม่อยู่ครับ
สรุปก็คือ
การเลี้ยงตัวเดียว.....
เชื่อง... มั้ง หุ ๆ มันแหง๋ อยู่แล้ว นกรุ่นนี้ เดิม ๆ ไม่ต้องใส่ของแต่งก็ แทบจะไม่ได้กินไม่ได้นอนเพราะลูกอ้อนของเค้า
เสียงดังตัวเดียว
มีโอกาสพูดได้นิ๊ดนึง
เมื่อหลุด การตามกลับมาค่อนข้างยาก เสียงมนุษย์ เรียกไม่เหมือนพวกพ้องเรียกกันเอง
อ้อนมาก.. เกินไป ไม่มีเพื่อนเล่น หากเวลาให้เค้าน้อยลง มีโอกาสงอน หรือเกิดการเปลี่ยนพฤติกรรม กลายเป็นดุไป
.... นึกไม่ออกแล้วอะ ระยะเวลาของเบียร์ตอนเลี้ยงตัวเดียวสั้นมาก (
เจ้าเยโล่ อยู่ด้วยกันเพียง 2เดือน แล้วหลุดไปอยู่บ้านคนอื่นนานถึง 15 เดือนแล้วได้กลับมาเจอกัน)
การเลี้ยงสองตัวขึ้นไป......
เสียงโคตรดัง อึเย้อะขึ้นเป็นสองเท่า แต่ความลำบาก มากขึ้นเพียง ครึ่งเท่าจากการเลี้ยงตัวเดียว
เวลาเหงาเค้าก็เล่นกันเอง... กัดขนให้กัน.. ผลคือ ขนสวยยยไร้ขนหลอดให้เห็นเกะกะตา
เวลาหลุด สมาชิกที่เหลือ จะรู้ทันที ที่สำคัญรู้ก่อนเราจะรู้ตัวเสียอีก...ต่างก็จะเรียกร้องเสียงหลงเลยทีเดียวว่าตัวนึงหลุดไปแว๊ววว !!! เมือนำตัวที่เหลือ พาเดินออกไปด้วยกัน ก็จะสามารถเรียกกลับได้ง่ายกว่า เดินหาด้วยเสียงเรียกตนเอง
โดยเฉพาะหากฝึกเรียกฝึกบินกลับด้วยสูตรฝึกนกฉบับเฉาก้วยขาวด้วยแล้วละก็.... ตัวใดหลุดแล้วหาไม่เจอ...... ให้ปลอยตัวที่เหลือออกไป... แป๊บบเดียว.. หายจ้อย....................
เอ้ย... แป๊บเดียว บินตาม ๆ กันบนฟ้าเป็นฝูงนะสิค๊าบ
ขี้เกียจเหลาแระ เอาเป็นว่า ความเห็นเบียร์ ไม่เชื่อว่า เลี้ยงตัวเดียวจะเชื่องว่าเลี้ยงมากกว่า 2 ตัวตามผู้รู้แนะนำเมื่อ 2 ปีก่อน
กลับกลายเป็นว่า การเลี้ยง 2 ตัว ขึ้นไป ทำให้นกได้มีเพื่อนเล่นเพื่อนคุย กัดขนให้กัน ไม่เหงายามอยู่ตัวเดียว และเหมือนกับได้ลดภาระให้กับผู็เลี้ยงยามที่จำเป้นต้องจากกันนาน ๆ