โจ๊ะสมาชิก
กันยายน 14, 2008, 11:23:11 ก่อนเที่ยงทำไมถึงเอาดาวไถมาเป็นประเด็น
ผมเกิดที่อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี อำเภอนี่เป็นอำเภอปลายทางของรถไฟสาย กรุงเทพ-อุบล เพราะฉนั้นทุกท่านที่ไปอุบลโดยรถไฟจะต้องผ่านอำเภอนี่ตลอด ไม่แน่ใจว่าวารินฯนี่ห่างจากตัวเมืองอุบลถึงห้ากิโลเมตรหรือเปล่าเพราะตอนเด็กๆประมาณเดือนตุลาคมทุกปีน้ำจะท่วมเส้นทางระหว่างวารินฯกับตัวเมือง ช่วงที่น้ำท่วมไม่มากพวกเราจะเดินลุยน้ำไปโรงเรียนกัน ไม่ใช่ว่าไม่มีรถโดยสารวิ่งนะครับมีแต่อยากสนุกมากกว่า พอน้ำท่วมมากจนรถวิ่งไม่ได้แล้ว เรือมาแล้วครับท่าน มีทั้งเรือแจว เรือยนตร์
ที่บ้านผมชอบไปดูหนังในตัวเมืองจำได้ว่าชื่อโรงหนังเฉลิมสินตั้งตรงวงเวียนหัวสพานประชาธิปไตย เรามักจะไปดูหนังไม่ทันรอบแรกมักจะไปถึงกลางๆเรื่องหรือท้ายเรื่อง สาเหตุเพราะกว่าคนไข้ของพ่อจะหมดก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งทุ่มแล้วถึงจะได้ปิดคลินิค เรือกว่าจะแจวไปถึงท่าจวน(จวนข้าหลวง) คือบ้านของผู้ว่าราชการจังหวัดไม่ทราบว่าทำไมถึงเรียกบ้านผู้ว่า ว่าจวน เปิดพจนานุกรมฉบับเฉลิมพระเกียรติ พ.ศ. 2530 ถ้าเป็นคำนาม แปลว่าบ้านเจ้าเมือง บ้านผู้ว่าราชการจังหวัด เอาละเป็นที่เข้าใจแล้ว ไปถึงโรงหนังซื้อตั้วเข้าไปแล้วคนเดินตั๋วจะบอกพ่อหนังจบแล้วให้ดูต่อไปเลย ดังนั้นไอ้ระบบดูหนังตามโรงรอบต่อรอบที่บ้านนอกเค้ามีมาก่อน กทม.มาตั้งนานแล้วพี่น้อง ไม่แน่ใจว่าเพื่อนๆที่อายุต่ำกว่าสามสิบจะเคยดูหนังระบบนี้หรือเปล่า กว่าหนังจะเลิกก็ประมาณสี่ทุ่มกว่า ครอบครัวเราก็พากันเดินกลับมาที่ท่าจวนห่างจากโรงหนังประมาณกิโลกว่าๆ ลงเรือกลับบ้านพวกเด็กพอขึ้นเรือก็จะหลับกันเป็นแถว ส่วนผมบางวันก็นอนไม่หลับจะนอนเอาหัวพาดกราบเรือมองขึ้นไปในท้องฟ้า จะเห็นดาวตกบ่อยมากหลายครั้งที่คิดว่าไม่ไม่ตกลงหลังคาบ้านเราเหรอ ตอนนั้นยังไปได้เรียนเรื่องเกี่ยวกับดาวเลยผมสังเกตเห็นแนวของดาวชุดหนึ่งเป็นรูปแปลกๆ มีแนวโค้งสุดแนวทางซ้ายลากเป็นเส้นตรงขึ้นไป เลยถามพ่อ ถึงได้รู้ว่านี่แหละที่เค้าเรียกว่า ดาวไถ เลยเป็นที่มาของข้อเขียนนี้
ตอนต่อไปคงเป็นตอนเกี่ยวกับความเป็นมาของอินทรีเฒ่าตัวนี้ ขอบคุณได้ติดตาม
โจ๊ะ 0925 น. 14 ก.ย. 51
บ้านเพียรพันธุ์ ลำลูกกา
ผมเกิดที่อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี อำเภอนี่เป็นอำเภอปลายทางของรถไฟสาย กรุงเทพ-อุบล เพราะฉนั้นทุกท่านที่ไปอุบลโดยรถไฟจะต้องผ่านอำเภอนี่ตลอด ไม่แน่ใจว่าวารินฯนี่ห่างจากตัวเมืองอุบลถึงห้ากิโลเมตรหรือเปล่าเพราะตอนเด็กๆประมาณเดือนตุลาคมทุกปีน้ำจะท่วมเส้นทางระหว่างวารินฯกับตัวเมือง ช่วงที่น้ำท่วมไม่มากพวกเราจะเดินลุยน้ำไปโรงเรียนกัน ไม่ใช่ว่าไม่มีรถโดยสารวิ่งนะครับมีแต่อยากสนุกมากกว่า พอน้ำท่วมมากจนรถวิ่งไม่ได้แล้ว เรือมาแล้วครับท่าน มีทั้งเรือแจว เรือยนตร์
ที่บ้านผมชอบไปดูหนังในตัวเมืองจำได้ว่าชื่อโรงหนังเฉลิมสินตั้งตรงวงเวียนหัวสพานประชาธิปไตย เรามักจะไปดูหนังไม่ทันรอบแรกมักจะไปถึงกลางๆเรื่องหรือท้ายเรื่อง สาเหตุเพราะกว่าคนไข้ของพ่อจะหมดก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งทุ่มแล้วถึงจะได้ปิดคลินิค เรือกว่าจะแจวไปถึงท่าจวน(จวนข้าหลวง) คือบ้านของผู้ว่าราชการจังหวัดไม่ทราบว่าทำไมถึงเรียกบ้านผู้ว่า ว่าจวน เปิดพจนานุกรมฉบับเฉลิมพระเกียรติ พ.ศ. 2530 ถ้าเป็นคำนาม แปลว่าบ้านเจ้าเมือง บ้านผู้ว่าราชการจังหวัด เอาละเป็นที่เข้าใจแล้ว ไปถึงโรงหนังซื้อตั้วเข้าไปแล้วคนเดินตั๋วจะบอกพ่อหนังจบแล้วให้ดูต่อไปเลย ดังนั้นไอ้ระบบดูหนังตามโรงรอบต่อรอบที่บ้านนอกเค้ามีมาก่อน กทม.มาตั้งนานแล้วพี่น้อง ไม่แน่ใจว่าเพื่อนๆที่อายุต่ำกว่าสามสิบจะเคยดูหนังระบบนี้หรือเปล่า กว่าหนังจะเลิกก็ประมาณสี่ทุ่มกว่า ครอบครัวเราก็พากันเดินกลับมาที่ท่าจวนห่างจากโรงหนังประมาณกิโลกว่าๆ ลงเรือกลับบ้านพวกเด็กพอขึ้นเรือก็จะหลับกันเป็นแถว ส่วนผมบางวันก็นอนไม่หลับจะนอนเอาหัวพาดกราบเรือมองขึ้นไปในท้องฟ้า จะเห็นดาวตกบ่อยมากหลายครั้งที่คิดว่าไม่ไม่ตกลงหลังคาบ้านเราเหรอ ตอนนั้นยังไปได้เรียนเรื่องเกี่ยวกับดาวเลยผมสังเกตเห็นแนวของดาวชุดหนึ่งเป็นรูปแปลกๆ มีแนวโค้งสุดแนวทางซ้ายลากเป็นเส้นตรงขึ้นไป เลยถามพ่อ ถึงได้รู้ว่านี่แหละที่เค้าเรียกว่า ดาวไถ เลยเป็นที่มาของข้อเขียนนี้
ตอนต่อไปคงเป็นตอนเกี่ยวกับความเป็นมาของอินทรีเฒ่าตัวนี้ ขอบคุณได้ติดตาม
โจ๊ะ 0925 น. 14 ก.ย. 51
บ้านเพียรพันธุ์ ลำลูกกา