Apiwatสมาชิก
พฤษภาคม 28, 2008, 12:53:38 ก่อนเที่ยงเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว (ประมาณ มกราคม) ที่บ้านผมคุณพ่อได้ซื้อลูกนกแก้วมาเลี้ยง 1 ตัว ขนยังขึ้นไม่มากเลยครับ น่ารักมากแบบว่ามันหัวโตมากจนคุณแม่ตั้งชื่อให้มันว่าโป๊งเหน่ง รู้จากคุณพ่อว่ามันเป็นพันธุ์นกแก้วโม่ง ซึ่งพอโตตัวมันจะใหญ่มาก......ครั้งแรกที่ผมเห็นผมก็สนใจมากเพราะที่บ้านเป็นครั้งแรกที่เลี้ยงนกแก้ว ได้ยินมานานว่ามันพูดได้เชื่อง ผมก็เล่นกับมันตั้งแต่เด็กทุกคนในบ้านก็ช่วยกันเลี้ยงให้กินกล้วย กินอาหารเด็ก ทำกรงให้ เลี้ยงได้ประมาณพักนึง(ตอนนี้ขนมันขึ้นเยอะแล้วเริ่มบิน)วันนึงคุณแม่ก็เปิดกรงเพื่อจะให้อาหารตามปกติ ปรากฎว่ามันบินสวนออกจากกรงแล้วบินหายไปเลย ที่บ้านไปตามหาก็ไม่เจอตอนนั้นก็ตกใจแล้วก็เสียดายมาก ช่วงนั้นยังป้อนอาหารทางสลิงอยู่เลยครับมันไม่กินเมล็ดทานตะวันประมาณ 5 วันคุณแม่ก็ยังออกไปตามหาอยู่ปรากฎว่ามีคนเห็นและจับมันได้ทางคุณแม่ก็เสียเงินขอซื้อกลับมา ผมก็ดีใจครั้งแรกที่เห็นมันผอมมากและระแวงเอามือไปใกล้มันทำท่าจะกัดเอาแต่พอมันได้ยินเสียงคนในบ้านพูดมันก็จะร้องเสียงเล็กๆยาว คุณพ่อบอกว่าเสียดายกลัวมันจะเป็นนกที่ไม่เชื่องไป เลี้ยงได้อีกสักพักก็เหตุการณ์เดิมเลยครับ คุณแม่ปิดกรงแล้วมันก็บินหนีไป คราวนี้เป็นคุณพ่อไปตามอีกประมาณ 2 วัน คุณพ่อเล่าให้ฟังว่าออกไปวิ่งออกกำลังกายตามปกติแล้วก็มองหานกไปด้วยแต่คุณพ่อไปเดินหาตรงบริเวณที่ครั้งแรกมีคนเจอ มีคนถามว่าเดินหาอะไรครับ คุณพ่อก็บอกว่าเดินหานกแก้ว ปรากฎว่าเค้าบอกว่าเห็นนกแก้วเกาะเสาไฟฟ้าอยู่แถวๆนั้น คุณพ่อก็ไปดู ก็เห็นแล้วคุณพ่อจำได้ก็เลยร้องเรียกมันบินลงจากเสาไฟฟ้ามาเกาะที่แขนของคุณพ่อเลยครับ คุณพ่อก็เอากลับบ้านแล้วเราก็จัดการต่อสายที่คล้องขาให้ยาวขึ้น เวลาเราเอาออกจากกรงก็จับสายคล้องขามันไว้กันไม่บินหนีอีก เราก็เลี้ยงมันตามปกติ มันขึ้นชื่อเรื่องดุมากคือมันไม่เอาคุณพ่อเลยครับไม่ให้จับเลยมีผมกับคุณแม่ที่จับได้(กับคุณแม่มันสนิทมาก)
เหตุการณ์ที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ คือเรื่องที่ผมเสียใจที่สุดมากๆ เมื่อก่อนผมไปทำงานปกติเช้ากลับเย็นก็จะไม่ค่อยได้เล่นกับมันยกเว้นวันหยุด จนงานผมเปลี่ยนเวลาทำงานทำให้ผมมีเวลาอยู่บ้านมากผมก็เล่นกับมันเพราะมันเริ่มตัวใหญ่แล้วก็เริ่มเชื่องกับผม มันยอมเกาะแขนผมออกมาจากกรงมันไม่บินหนี เวลาผมเอาหน้าไปทางซ้ายมันก็มองตามเอาหน้าไปทางขวามันก็มองตาม ผมออกจากห้องมันก็มอง มันเห็นผมมันก็ร้องผมรู้สึกว่ามันเป็นเพื่อนเป็นน้อง ผมเริ่มผูกพัน ทุกวันผมต้องไปที่กรง บางที่ดึกๆผมก็ไปแกล้งมันโดยเป่าลมใส่หน้ามันให้มันตื่น(เวลานอนมันจะหันหัวไปข้างหลัง) ผมมีความสุขมากผมรู้สึกไม่เหงาเวลาอยู่บ้าน ถึงแม้ว่าเวลามันเกาะผมจะมีแผลเล็กๆเต็มมือเนื่องจากเล็บคมมาก แล้วเวลามันขึ้นไหล่ผมมันก็จะไม่ยอมลงมันเคยกัดผมตอนที่ผมจะเอามันลงจากไหล่ เนื้อหลุดเลยครับผมก็ร้องแล้วก็โมโหมาก มันก็ตกใจแล้วบินไปเกาะที่อื่น ไม่น่าเลยครับ วันนั้นผมอยู่บ้านตามปกติก็เอามันออกมาเล่นโดยที่วันนั้นผมนั่งเล่นคอมฯอยู่มันก็อยู่ใกล้ๆแล้วมันก็บินมาเกาะไหล่ผมก็ยังไม่ทันไล่มันลง มันมากัดที่หูผม ผมจ็บมากก็ร้องเสียงดังมันตกใจก็บินหนีผมใช้มือกะว่าจะตีให้มันจำ ผม.........ตีโดนมันที่หลังอย่างจังมันร่วงเลยครับ ผมตกใจมากรีบเอามันขึ้นมาดูมัน..หายใจเหมือนคนหายใจไม่ออกเลยครับเหมือนคนเป็นหอบ ตอนนั้นผมกลัวมันจะตายมาก ก็รีบเอาไปใส่กรงให้มันเกาะกิ่งไม้แล้วผมก็ดูว่ามันเกาะไหวหรือเปล่า มันเกาะได้แป๊ปนึงก็ตกลงมาผมใจหายเลยครับผมเปลี่ยนกางเกงได้ก็รีบพามันไปคลีนิกแถวบ้านแต่เค้าไม่รับรักษา เค้าบอกให้ไปร.พ.จุฬา ผมก็พามันไป ติดต่อเจ้าหน้าที่เรียบร้อยได้คิวที่ 74 แต่ตอนตรวจพึ่งคิวที่ 30 เองผมก็นั่งรอ ตอนนั้นมันดูเหมือนว่าจะเป็นปกติมันไม่หอบแล้วแต่มันซึมมากไม่ร้องเลย ผมก็นั่งรอนานก็เลยพามันออกมาข้างนอก กำลังคิดว่าจะพามันไปคลีนิกอีกที่ดีไหม ครั้งสุดท้ายคือผมลูบหัวมันแล้วมันก็คอพับไปเลยครับผมอึ่งมาก อึ่งสุดๆผมห็นตามันที่มองผม ผมพูดไม่ออกเลยครับผมขับรถกลับบ้านแบบเสียใจมากครับ พ่อแม่ก็สงสัยว่ามันเป็นอะไรตายผมบอกท่านว่าไม่รู้เหมือนกัน ผมไม่กล้าบอกความจรึงว่าผมเป็นคนทำมันตาย ร่วมแล้วประมาณ 2 ชั่วโมง พอตกเย็นผมก็ฝังมันใว้ในบ้าน ผมร้องไห้ไปประมาณ 5 ครั้งมันเสียใจมากมันไม่น่าตายผมไม่รู้ว่าว่ามันจะถึงตายผมไม่ได้กะตีให้มันตายแค่อยากให้มันจำเท่านั้น ผมทำร้ายเพื่อนของผม ผมฆ่ามันมันคงคิดว่าผมทำมันทำไมมันก็แค่กัดหูผม โทษมันไม่ต้องตายก็ได้หูผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมนอนร้องไห้คิดว่าผมทำอะไรลงไป เช้ามาผมก็ไปใส่บาตรแล้วกรวดน้ำให้ เท่านั้นที่ผมทำให้ได้จรึงๆ ผมคงจะเสีนใจไปอีกนานแต่มันก็จะค่อยๆน้อยลงไป แต่ผมคงไม่มีวันลืมว่าครั้งนึงผมเคยทำให้เพื่อนผมต้องตายไป สุดท้ายอยากบอกเจ้าว่าไปสู่สุคตินะไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่านี้ อโหสิกรรมให้พี่ด้วย ลา......
เหตุการณ์ที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ คือเรื่องที่ผมเสียใจที่สุดมากๆ เมื่อก่อนผมไปทำงานปกติเช้ากลับเย็นก็จะไม่ค่อยได้เล่นกับมันยกเว้นวันหยุด จนงานผมเปลี่ยนเวลาทำงานทำให้ผมมีเวลาอยู่บ้านมากผมก็เล่นกับมันเพราะมันเริ่มตัวใหญ่แล้วก็เริ่มเชื่องกับผม มันยอมเกาะแขนผมออกมาจากกรงมันไม่บินหนี เวลาผมเอาหน้าไปทางซ้ายมันก็มองตามเอาหน้าไปทางขวามันก็มองตาม ผมออกจากห้องมันก็มอง มันเห็นผมมันก็ร้องผมรู้สึกว่ามันเป็นเพื่อนเป็นน้อง ผมเริ่มผูกพัน ทุกวันผมต้องไปที่กรง บางที่ดึกๆผมก็ไปแกล้งมันโดยเป่าลมใส่หน้ามันให้มันตื่น(เวลานอนมันจะหันหัวไปข้างหลัง) ผมมีความสุขมากผมรู้สึกไม่เหงาเวลาอยู่บ้าน ถึงแม้ว่าเวลามันเกาะผมจะมีแผลเล็กๆเต็มมือเนื่องจากเล็บคมมาก แล้วเวลามันขึ้นไหล่ผมมันก็จะไม่ยอมลงมันเคยกัดผมตอนที่ผมจะเอามันลงจากไหล่ เนื้อหลุดเลยครับผมก็ร้องแล้วก็โมโหมาก มันก็ตกใจแล้วบินไปเกาะที่อื่น ไม่น่าเลยครับ วันนั้นผมอยู่บ้านตามปกติก็เอามันออกมาเล่นโดยที่วันนั้นผมนั่งเล่นคอมฯอยู่มันก็อยู่ใกล้ๆแล้วมันก็บินมาเกาะไหล่ผมก็ยังไม่ทันไล่มันลง มันมากัดที่หูผม ผมจ็บมากก็ร้องเสียงดังมันตกใจก็บินหนีผมใช้มือกะว่าจะตีให้มันจำ ผม.........ตีโดนมันที่หลังอย่างจังมันร่วงเลยครับ ผมตกใจมากรีบเอามันขึ้นมาดูมัน..หายใจเหมือนคนหายใจไม่ออกเลยครับเหมือนคนเป็นหอบ ตอนนั้นผมกลัวมันจะตายมาก ก็รีบเอาไปใส่กรงให้มันเกาะกิ่งไม้แล้วผมก็ดูว่ามันเกาะไหวหรือเปล่า มันเกาะได้แป๊ปนึงก็ตกลงมาผมใจหายเลยครับผมเปลี่ยนกางเกงได้ก็รีบพามันไปคลีนิกแถวบ้านแต่เค้าไม่รับรักษา เค้าบอกให้ไปร.พ.จุฬา ผมก็พามันไป ติดต่อเจ้าหน้าที่เรียบร้อยได้คิวที่ 74 แต่ตอนตรวจพึ่งคิวที่ 30 เองผมก็นั่งรอ ตอนนั้นมันดูเหมือนว่าจะเป็นปกติมันไม่หอบแล้วแต่มันซึมมากไม่ร้องเลย ผมก็นั่งรอนานก็เลยพามันออกมาข้างนอก กำลังคิดว่าจะพามันไปคลีนิกอีกที่ดีไหม ครั้งสุดท้ายคือผมลูบหัวมันแล้วมันก็คอพับไปเลยครับผมอึ่งมาก อึ่งสุดๆผมห็นตามันที่มองผม ผมพูดไม่ออกเลยครับผมขับรถกลับบ้านแบบเสียใจมากครับ พ่อแม่ก็สงสัยว่ามันเป็นอะไรตายผมบอกท่านว่าไม่รู้เหมือนกัน ผมไม่กล้าบอกความจรึงว่าผมเป็นคนทำมันตาย ร่วมแล้วประมาณ 2 ชั่วโมง พอตกเย็นผมก็ฝังมันใว้ในบ้าน ผมร้องไห้ไปประมาณ 5 ครั้งมันเสียใจมากมันไม่น่าตายผมไม่รู้ว่าว่ามันจะถึงตายผมไม่ได้กะตีให้มันตายแค่อยากให้มันจำเท่านั้น ผมทำร้ายเพื่อนของผม ผมฆ่ามันมันคงคิดว่าผมทำมันทำไมมันก็แค่กัดหูผม โทษมันไม่ต้องตายก็ได้หูผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมนอนร้องไห้คิดว่าผมทำอะไรลงไป เช้ามาผมก็ไปใส่บาตรแล้วกรวดน้ำให้ เท่านั้นที่ผมทำให้ได้จรึงๆ ผมคงจะเสีนใจไปอีกนานแต่มันก็จะค่อยๆน้อยลงไป แต่ผมคงไม่มีวันลืมว่าครั้งนึงผมเคยทำให้เพื่อนผมต้องตายไป สุดท้ายอยากบอกเจ้าว่าไปสู่สุคตินะไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่านี้ อโหสิกรรมให้พี่ด้วย ลา......